Gister had ik een lange dag op school. Je kent het wel, die dagen dat het wel een marteling lijkt. Tijdens de laatste les viel me iets op, en ik heb het niet over de leraren of leerlingen, de saaiheid van de les, of hoe moe ik was, nee, ik heb het over de elektronica die me de oren omvlogen. En dat is toch heel anders dan een paar jaar geleden.
Met z'n 40-en zaten we al een kwartier te wachten. De leraar was er nog steeds niet, dus wat doe je meestal als je moet wachten? Juist, je pakt je mobiel erbij. Zo gezegd, zo gedaan, dus ik pak mijn Blackberry erbij. Ik ben niet zo van de spelletjes op mijn mobiel, dus aan een Blackberry heb ik genoeg. Een beetje pingen, facebooken en internetten vind ik voldoende. Na een tijdje vond ik het wel weer genoeg, en het viel me op dat de leraar er nog steeds niet was. Ik besloot dus een beetje om me heen te kijken, en wat ik zag vond ik best verrassend.
Een jongen voor mij keek namelijk stoïcijns op zijn beeldschermpje van zijn nieuwe iPhone 5. Een moment later haalde hij zijn nieuwe iPad mini (in het wit) tevoorschijn. Om eerlijk te zijn heb ik de iPad mini zelf ook besteld, maar deze jongen had wel erg het nieuwste van het nieuwste in zijn bezit. Dat was niet het enige wat me verbaasde, want iedereen haalde zijn Blackberry, iPhone, Samsung Galaxy, laptop of iPad te voorschijn. Hier gaat een hoop geld in om, dacht ik bij mezelf. Ik bedoel ik heb niet te klagen over de hoeveelheid elektronica die ik bezit, maar het lijkt wel alsof we telkens de allernieuwste dingen moeten bezitten. Neem nou de iPhone 5. Een paar geleden heb ik de iPhone 3GS gehad, die prima was, maar ik heb nooit de behoefte gehad om 9 maanden erna wéér een nieuwe iPhone te gaan halen. Maar tegenwoordig liggen de mensen letterlijk voor de deur om een nieuwe iPhone te kopen, terwijl hun vorige (meestal ook al het nieuwste van het nieuwste) het nog super goed deed.
Elektronica en met name mobiels en tablets lijken een steeds grotere rol in ons leven te gaan spelen. We MOETEN toch écht dat allernieuwste mobieltje en tablet bezitten. Ik kan me herinneren dat dat een paar jaar geleden heel anders was. De 'moderne' mobieltjes bestaan nog maar 5 jaar, en in die tijd is er zoveel veranderd. In goede zin en slechte zin. Smartphones brengen ons tegelijkertijd dichter bij elkaar, maar het verwijderd ons ook. Tuurlijk, het is super dat we tegenwoordig mensen aan de andere kant van de wereld kunnen bereiken met onze smartphone, maar het échte contact verwaterd daarbij. En het klassieke voorbeeld hiervan is het klaslokaal.
Maar ach, eigenlijk doe ik hier net zo hard aan mee. Ik verheug me stiekem al op de nieuwe Blackberry's begin 2013 :).
Geen opmerkingen:
Een reactie posten