Het schaamrood op de kaken

Lachend keek in naar mijn mobiel gisteravond. Ik werd namelijk met mijn vriend uitgenodigd door mijn beste vriendin en haar vriend om mee te gaan naar Breaking Dawn Part 2. Het leek ons een super leuk idee, dus we zeiden ja.











Sinds twee maanden heb ik mijn rijbewijs en een eigen auto, dus ik zag het als een kans om weer lekker in mijn auto te rijden. Even later kreeg ik een belletje van mijn vriendin dat de bios in Den Haag helemaal vol zat, maar dat hij nog wel om dezelfde tijd draaide in Scheveningen. Dat was ook prima, dus ik besloot ze om hun op te halen in de stad en vanaf daar naar Scheveningen te rijden. Zo gezegd, zo gedaan.

Aangekomen in Scheveningen viel het ons op dat het super druk was. Zuchtend zochten we naar een parkeerplaats. Na een tijdje zoeken hadden we er een gevonden, dus ik parkeerde mijn auto. Mijn vriend ging een kaartje halen, en na een tijdje kwam hij terug met de mededeling dat je hier maar een halfuurtje mocht staan... We besloten om de jongens de kaartjes te geven zodat ze alvast eten en drinken en de kaartjes konden ophalen, want we waren al 10 minuten te laat. Mijn vriendin en ik zouden een nieuw plaatsje gaan zoeken.

Alle parkeergarages waren vol, maar toch gingen we in de rij staan. Na 10 minuten verloor ik de hoop een beetje, want er kwam maar geen auto uit de parkeergarage rijden. Maar toen, na 2 minuten kwamen er twee auto's uitrijden. Mijn vriendin gilde alles bij elkaar, en ik was eerlijk gezegd ook blij. Nu stonden er nog maar 2 auto's voor ons. Na een tijdje kwamen er nog meer auto's uit, en wij waren blij. We waren nu ondertussen al 20 minuten te laat. Met vijf kilometer per uur kwamen we bij het ticket paaltje aan. Helaas stonden we hier ook vijf minuten te wachten tot iemand de garage uitreed. Gelukkig kregen we een kaartje en konden we doorrijden. Langzaam scanden we de garage af na een plaatsje, en gelukkig vonden we er een redelijk snel. Tot mijn verbazing zag ik nog zes vrije plaatsjes. Hoezo moesten we dan zo lang wachten?

Maar er was geen tijd om daar over na te denken, want we moesten rennen voor de bios. We liepen naar de uitgang, en tot ons schrik waren we al 30 minuten te laat. We renden zo snel we konden naar de bioscoop, waar onze vriendjes stonden te wachten. Gelukkig mochten we nog naar binnen, maar daar begon het gênantste wat er bestaat: laat een bioscoopzaal binnenlopen.

De bioscoopzaal was helemaal vol, en fluisterend bepaalde we wie er voorop moest lopen. Want wat is er erger dan voorop te lopen in een volle bioscoopzaal, wanneer je ook nog eens veel te laat bent? Beschamend liepen we naar onze plaatsen en gingen snel zitten. We hadden dan wel 15 minuten van de film gemist, maar het was het wel waard. Het is namelijk een hele goede film, met een verassende wending.