donderdag 13 december 2012

De façade die acceptatie heet


Geschokt kijk ik naar het programma Nieuwsuur op Nederland 2. In beeld (nou ja, zijn achterkant dan) is een 16-jarige jongen die er niet openlijk voor uit durft te komen dat hij homoseksueel is. Hij is bang voor de reactie van zijn ouders. Hij is bang dat hij zijn vrienden kwijtraakt. Hij is bang dat hij gepest zal worden als hij eenmaal uit de kast is. Op de vraag van de journaliste of iemand er iets van af weet, antwoordt de jongen: 'Niemand weet het'. In deze gevallen is het niet de leugen die regeert, maar de angst. De angst om te worden afgewezen om wie je bent.







Het item bij Nieuwsuur over homoseksualiteit begon positief. Op scholen wordt er vanaf deze maand extra aandacht besteed aan homoseksualiteit. Leerlingen moeten deze lessen verplicht bijwonen. Want morgen is het namelijk Paarse Vrijdag, de dag waarop mensen wordt gevraagd paarse kleding te dragen om zo tegen homofobie te strijden.

Na de introductie wordt de scène verplaatst naar een klas op een middelbare school. Voor de klas staat een man; ik schat ongeveer eind 20 die zijn verhaal vertelt. Hij is namelijk openlijk homo. Hij legt de klas een paar vragen voor zoals: 'Wat vinden jullie van homo's?'. Velen reageren hier negatief op en grinniken. Op de vraag wat jongeren vinden van anale seks barst het pas echt los. Een jongen die denkt dat die heel wat is antwoordt: 'Ik vind het een uitgang, geen ingang', waarop de klas weer vrolijk verder lacht.

Dit soort situaties bewijst maar weer eens voor mij dat homoseksualiteit helemaal niet wordt geaccepteerd in Nederland. Neem nou de jongen uit mijn inleiding. In het interview zegt hij hierover: 'Ik stel het zo lang mogelijk uit om uit de kast te komen, ben bang voor pesterijen. Mijn klas bestaat verder alleen uit Marokkanen. Tegen mij doen ze normaal, maar ze weten het niet. Er is een andere jongen op school uit de kast en die wordt flink gepest. Ik denk niet dat ik tot mijn 18e kan volhouden om niets te vertellen, maar ik moet er nu niet aan denken dat anderen het weten.' Deze arme jongen durft niet eens zichzelf te zijn, omdat er anderen zijn die zijn keuze misschien kunnen veroordelen. De angst is gewoon zo groot voor wat anderen ervan zullen vinden. Dit is het bewijs, plus de opmerkingen en gelach wat er voorbij komt in de klas, dat homoseksualiteit nog lang niet geaccepteerd is. 

Gelukkig zijn er ook mensen die er wel voor hebben gekozen dat ze niet langer in angst willen leven. Het is de 16-jarige Lorain uit Amsterdam. In de uitzending zegt ze het volgende: "Toen ik in de tweede klas zat, zeiden ze: ze is echt lesbi. Ik bleef ontkennen, want in de onderbouw accepteren ze 't veel minder. Die onderbouw valt me nog steeds tegen. Ze schelden op homo's. Ik word daar boos van. Soms zeg ik: heb je daar problemen mee?'' 
'Ineens vertelde ik het. In de kleedkamer vroeg een meisje of ik lesbi ben. Toen zei ik ineens ja. Ik liep er al 4 jaar mee rond." Ze vraagt zich af of voorlichting gaat helpen: "Ik voel me onveilig in de klas, vooral door de Turkse en Marokkaanse jongens. Maar ook mijn beste vriendin van school is niet meer mijn vriendin, omdat ze er niet mee om kon gaan. Ze was er bang voor en ging slecht over mij en mijn ouders praten. Of voorlichting in de klas helpt? Pff, die kinderen beginnen meteen te gillen als je over homo's begint.'

Na het item begin ik pas te beseffen waar ik net getuige van ben geweest. Een klas vol stoerdoeners die het allemaal zo goed lijken te weten. Zelfs meisjes vooroordelen homo's en lachen er aardig op los over alle 'ongemakkelijke' vragen die op ze afgevuurd worden. Een jongen die doodsbang is dat zijn familie en vrienden hem gaan veroordelen als hij er openlijk voor uitkomt. Een meisje die godzijdank wel uit de kast is gekomen en er nu open over praat. Het enige lichtpuntje in een item van 15 minuten. Dat bewijst wel hoe slecht het gesteld is met onze acceptatie van homoseksualiteit. Daar kan, op dit moment geen enkele Paarse Vrijdag wat tegenin brengen. Toch hoop ik wel dat de 16-jarige jongen die met zijn rug tegen de camera gekeerd zit, iemand in vertrouwen durft te nemen over, volgens de maatschappij, zijn 'probleem.' De enige die hier een serieus probleem heeft, is de samenleving. En niemand anders. 

1 opmerking:

  1. Heel goed geschreven! Goed verwoord ook. Ben het helemaal met je eens dat homoseksualiteit gewoon normaal zou moeten zijn. Ik begrijp ook niet dat zoveel mensen er nog lacherig over doen en anderen ermee pesten. Waar is dat voor nodig? Wij worden toch ook niet uitgelachen omdat we hetero zijn. Hetero of homo, maar een paar letters verschil en toch wordt er zo anders tegenaan gekeken. Onbegrijpelijk.

    BeantwoordenVerwijderen