Vroeger, en dan praten we over 9 jaar geleden, geloofde ik nog in Sinterklaas. En god, wat was dat mooi. 'S nachts niet kunnen slapen van de spanning en hopen dat er vroeg in de ochtend een cadeautje in je schoen lag. Dan is er in deze overige 9 jaar toch veel veranderd.
Dus even over die 9 jaar geleden hé. Ik kan me nog goed herinneren dat ik tijdens Pakjesavond helemaal excited was. Dat gevoel dat er misschien in die grote zak wel allemaal cadeautjes zouden zitten die je zo graag wilde hebben. Het was ook altijd een verassing waar die zak vandaan zou komen. Uit de kelder? Uit de kast? Misschien stond die wel voor de deur? Eén 'vindplek' maakt nog steeds indruk op me. Ik hoorde mijn vader van boven roepen: 'Ik heb hem gevonden!'. Ik en mijn moeder renden natuurlijk naar boven. Mijn vader stond voor een dichte wc-deur. Toen ik hem probeerde open te maken, was de deur natuurlijk op slot, dus we moesten iets vinden waarmee de deur openging. Van buiten de wc-deur kon je de deur moeilijk openmaken, dus we vonden de perfecte oplossing: een schroevendraaier.
Na een heftige strijd met het slot ging die eindelijk open. En daar stond de zak dan; helemaal vol met cadeaus. Prachtig. Toen wist je natuurlijk niet dat het allemaal gespeeld was. Dat je vader die zak in de wc had gezet, en de deur op slot had gedraaid. Dat weet je nu, maar toen zocht je daar natuurlijk niks achter. Je was alleen maar bezig met hoe die pieten die zak in de wc hadden gekregen.
Het concept van 'je schoen zetten' was natuurlijk ook geweldig. 'S avonds voordat je ging slapen, allemaal Sinterklaasliedjes ging zingen voor de openhaard in de hoop dat je prachtige zangkunsten zullen werken. Soms lag er 's morgens geen cadeautje in je schoen, maar een wortel. Ook al lijkt dit een teleurstelling, toch was het een teken van Sinterklaas. Dat hij je gehoord had en later zal terugkomen met een cadeautje.
Ja, dat was mooi. Wat minder mooi was, was toen ik HET hoorde. Dat Sinterklaas helemaal niet bestond, en dat je lieve ouders het de hele tijd waren die je al die mooie cadeaus gaven. Dit was natuurlijk een klein wereld drama, maar daar kom je ook weer overheen.
In de jaren hierna vieren we het nog steeds, maar niet meer zo groot als vroeger. De jaren na 'de ontknoping' hebben we in het begin nog wel gedichten gemaakt (lees: mijn moeder ;)), maar tegenwoordig geven we elkaar alleen cadeautjes. Geen gedichten, geen surprises, geen lootjes, alleen cadeautjes. Misschien jammer, maar het is goed zo. Ik houd stiekem toch meer van kerst, want zoals de titel al zegt is Sinterklaas de happening van vroeger.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten