'The Daily Sessions' #1

Ja, beste lezers, vanaf vandaag is mijn blog een nieuwe rubriek rijker! Tijdens 'The Daily Sessions' zal ik vertellen over de dingen en gebeurtenissen die ik op een bepaalde dag meemaak. Er zal niet elke dag een Daily Sessions-post op mijn blog komen te staan, maar alleen als het het waard is om te delen.
De eerste 'Daily Session' gaat over ons eigen restaurantje, boodschappen en nog een donatie aan de KWF Kankerstichting.






Restaurantje

Laat ik beginnen bij het restaurantje. Je zal wel denken, 'huh een restaurantje?' Dat dacht ik dus ook, maar mijn ouders dromen er al is al een hele tijd over om een kleine pizzeria op te zetten met een vriend en twee pizzabakkers uit Sicilië. Vandaag was de allereerste bezichtiging van een pandje in Scheveningen. Opgetogen gingen we erheen. Het miezerde en was erg koud. In de auto was dat in het begin niet veel beter. Bij aankomst in Scheveningen stond Alex al te wachten, degene met wie wij het project gaan doen. Ik had deze meneer al een paar jaar niet meer gezien, en het viel me op dat hij blijkbaar erg fan is van de 'out of bed-look'.

Samen liepen we naar het pandje een paar honderd meter verderop. De deur was nog dicht omdat de makelaar er nog niet was om hem open te doen en ons een rondleiding te geven. Het was ondertussen 11.00. Van buiten zag het pand er authentiek uit. Op de deur waren stickers geplakt van het makelaars kantoor met daarnaast een aanbieding dat als je het huis nu zal kopen, dat je dan 800 euro kwijt was aan de maandhuur. De vitrine van het pand werd verhuurd aan een kunstgroep die aan het eind van de gevestigd is, die hun kunst hier in de vitrine tentoonstelden. Na een kwartier wachten in de kou kwamen daar twee Italiaanse jongens aanlopen. De een dun en klein, en de ander lang en gezet. Ze stelden zich voor als Francesco en Luca. Fransesco is een bekende pizzabakker in Sicilië, waar hij zijn eigen zaak heeft met zijn vader. Buiten in de kou liet hij ons een paar foto's zien van zijn pizza's en en krantenartikel uit een Nederlandse krant, waar hij in had gestaan.

Het was ondertussen 11.25 en we stonden dus al vijfentwintig minuten te wachten in de kou. Net op het moment dat we naar een bar wilde lopen om op te warmen, kwam daar de makelaar aanlopen. De man was netjes gekleed en bood gelijk zijn excuses aan dat hij zo laat was. Samen liepen we weer terug naar het pandje en deed hij de deur open. Dames mogen natuurlijk voor, dus mijn moeder en ik stonden als eerste in de lege zaak. De zaak was lang en breed en beschilderd door de vorige eigenaren (wat overigens vreselijk lelijk was). De kleurcombinaties van de authentieke vloer met de tegels op de wand aan het einde van de zaak, paste simpelweg niet bij de oranje en gele verf die op het andere deel van de wand was geschilderd.

Ook rook het er muf en dof, maar daar lieten we ons niet door afleiden. Mijn moeder en ik opende een deur waarop 'kantoor' stond. De makelaar legde uit dat hiervoor een slagerij, een bloemist en een apotheek had ingezeten. De kantoorruimte kon volgens mijn vader goed dienen als wc's, want de enige wc die er was, was ergens in een hokje gepropt. Naast het kantoor was er nog een kleine berging. Volgens de makelaar kon deze niet gebruikt worden als berging omdat het er erg vochtig was. Dat was ook wel te zien aan de doorweekte tijdschriften die er lagen en de emmers die het water opvingen. Een minpunt dus.

Er was ook geen keuken, deze zouden we dan zelf moeten kopen en plaatsen, en we moesten ook nog een horeca-vergunning aanvragen volgens de makelaar. Het was duidelijk, hier moet veel aan gebeuren. Het pand zelf was erg mooi, maar slecht onderhouden. Na afloop zetten we onze vraagtekens bij de parkeergelegenheden voor klanten en de vuilstorting aangezien er geen buitenplaats bij inbegrepen is. Een pluspunt was dat er we er wel 35 mensen in kwijt kunnen en de boel in onze smaak inrichten. Ook stonden er in de zaak hele leuke pilaren, wat echt zijn sfeer meebracht.

Het pand zelf is dus een succes, alleen de parkeergelegenheid, het vuil en de berging baart ons wel zorgen. Gelukkig waren de Italiaanse jongens helemaal enthousiast. De ingrediënten en apparatuur zouden ze uit Sicilië laten komen, zodat we echt goede kwaliteit pizza's konden serveren. Een ding is zeker, dit verhaal krijgt ongetwijfeld een vervolg.

Boodschappen

Na de bezichtiging van het pandje reden we weer naar huis om mijn vader af te zetten. Mijn moeder en ik vervolgde onze weg naar het Wassenaarse dorp voor een paar boodschappen bij de C1000. Vanavond zouden we wraps gaan maken en volgens recept hadden we daar wraps, tonijn, mayonaise, ui, tomaat, avocado, paprika en olijfjes voor nodig hebben. Zoals dat altijd gaat bij winkelen namen we natuurlijk weer teveel mee, (lees: een hele kar) maar dat mocht de pret niet drukken. Soms is teveel lekkere dingen kopen natuurlijk onweerstaanbaar. Bij het verlaten van de winkel en op weg naar de garage stonden daar twee aardige jongens van de KWF Kankerbestrijding donateurs proberen te werven. Ze spraken ons aan met de vraag waar wij gelukkig van werden. Als antwoord gaven wij daarop liefde en gezondheid. Dit antwoord moesten we op een speciaal prikbord schrijven. Zo gezegd, zo gedaan. Daarna vroeg de jongen of wij een maandelijkse donatie willen doen aan KWF. Dit vonden wij geen enkel probleem, en dus vulden we het donateurenpapiertje in. Toen we klaar waren kregen we een 'Sta op Tegen Kanker' bandje, als dank dat we hadden meegedaan aan de actie.

Het was weer een leuke dag; we hebben zelfs een goede daad verricht. Ik kan niet wachten om verdere ervaringen met jullie te delen en hoop dat jullie ervan zullen genieten.

Tot deel 2!